Het knutselhoekje van Johannes Engelbert

Het begin van de zaterdagmiddag is altijd een mooi moment. Leuk om even de stad in te lopen en des mens’ eeuwige zoektocht naar voedsel te vervullen met een broodje van Pavlov. Relatief veilig, lijkt het. Het oversteken van de Pompstraat, het passeren van een draaiorgel en een trio pro-Jezus sympathisanten is vele malen gevaarlijker. Eenmaal de Pavlov binnengekomen moeten een jus d’orange en een broodje carpaccio met truffelmayonaise geen kwaad kunnen, maar niets is wat het lijkt.

We spoelen een stukje door; halverwege het broodje. Ik nam een iets te grote hap, waarna plots het geluid van oorverdovend kanongeweld vanaf de Langendijk het tafeltje rechts achterin bereikte en bijna voor de eerste Oude Hollandse Waterlinie-dode in een kleine 350 jaar zorgde.

Deze poging tot doodslag wordt in jargon ook wel het in ere herstellen van de Oude Hollandse Waterlinie genoemd. Deze linie liep vanaf het jaar 1672 van Gorinchem naar Muiden om te voorkomen dat Franse troepen een inval deden. Om dit allemaal te vieren liep men zaterdagmiddag in traditionele kledij de binnenstad rond, om zo onschuldige omstanders lastig te vallen met kanonnen en musketten. Hun kampement was gevestigd buiten de waterpoort, alwaar de leden historici het leven van vroeger uitbeeldden.

De greep van Heimlich was nog net niet nodig om het stukje brood uit het verkeerde keelgat te krijgen, maar het had niet veel gescheeld. Zulk oorverdovend geluid hoort niet thuis op de Langendijk, zeker niet wanneer er een broodje carpaccio met truffelmayonaise in het spel is. Bijgekomen van de schrik was ik blij niet in 1672 te zijn geboren, aangezien het eten van een broodje met al die herrie onmogelijk moet zijn geweest. Op de terugweg naar huis wilde ik de pro-Jezus sympathisanten dan ook vragen om God hiervoor te danken, maar ook evangelisten hebben blijkbaar pauze, of zij moeten tijdens een kanonschot gestikt zijn in een hostie.

En dan breekt het lekkere weer aan. Althans, de enkele zwaluwen die er voor zorgen dat gans Nederland in zijn nopjes is en vervolgens meteen weer begint te zeuren dat we nu waarschijnlijk weer een slechte zomer krijgen. Nu valt er op dit moment nog geen pijl te trekken op de weersverwachtingen voor de aankomende zomer en bestaat er al helemaal geen verhouding tussen de Neerlandsche temperaturen in de lente en deze in de zomer. Waarschijnlijk heeft men de afgelopen tijd te veel naar de weer-zin-wek-ken-de goochelshows van lepelaar Uri Geller en consorten zitten kijken, en denkt men de toekomst te kunnen voorspellen met twee kromme theelepels en een kapotte broodrooster. Maar helaas, u kunt met uw bestekset niets veranderen aan het weer van aankomende zomer. Hoeveel zonnestralen en windvlagen uw achtertuintje vangt over een paar maanden moeten de Heilige Grap, Moeder Natuur en Piet Paulusma maar uitvechten. Lees de rest van dit onderwerp »

Ik weet het nog goed lieve Maaike, de eerste keer dat ik je zag verschijnen op mijn beeldbuis. Rustig op de bank zat ik, te kijken naar hoe mooi je was. Toen Gerard Joling vervolgens naast je bleef staan, zag je er nóg mooier uit. Als een bosje krokusjes dat vroeg in het jaar opkomt, en fel afsteekt tegen het besneeuwde en bevroren gras er omheen. Ik zag het, en kreeg spontaan zin in een glas sinas.

Alsof je al gewonnen had, liep je mooi en zelfverzekerd het podium op. Klaar om iedereen te betoveren met jouw stemgeluid, zoals Maria Callas dat deed in ‘Le nozze di Figaro’ van Mozart en laurierdropjes dat doen als je ze in je mond laat smelten.

Lees de rest van dit onderwerp »

Voor me allerliefste Maaike! Maaike, mij verliefdheid voor jouw is als de aanslag in d koffiebekers van me lieve oma. Soms hettik liever nie dat ut er in zit, maar het is toch een stuk van me leve. En me oma zei altijd dat je er uit moet halen watter in zit, dus dan moetik de aanslag mar voor lief neme, want zonder koffie kan ik nie, en zonder jouw ook niet liefe Maaik!

Jij ben alles voor mijn. Jij bennet dopje en ik du bierfles. Zonder jouw gaat mun inhoud dood, en dan ken je ut bier weer wegflikkere. Jij ben het statiegeld en ik ut kratje bierpijpjes. Wat ik ook me me leve doe en hoe vaak t kratje en de bierpijpjes ook valle of dat ik ze leegdrink, ik weet altijd dat ikker wat voor terug krijg lieve Maaike.

Meestal is het mar drie euro tachtig, maar als je de flesjes vult met water of er een goeie steen in stopt, ken je de mense bij de supermarkt foppe. Maar ik zou jouw nooit voor ut lapje houwe of bedriegen lieve Maaike. Echt niet, jij bent namelijk de adelaar op me ado de haag vlag boven me bed, en een ado de haag vlag is niets zonder adelaar. Hoe hart de wind ook zal waaien tege die adelaar, hij weet dattie altijd weer trug kan kome bij ado de haag op ze nest, zoals jij ook altijd bij mijn trug kan kome lieve maaike. Maar nie meteen op me nest tuurlijk, want je beteken heel veel vor me en ik willet ook nie overhaaste lieve maaike. Ik ga nu met de jonges lekker hange in het cafee op de hoek, dus ik moe nu ophouwe met schrijve, maar ik sal nooit ophouden met van jouw houwen lieve maaike!

xx Johannes Engelbert

Drieëntwintig en vierentwintig maart tweeduizendacht. Zondag en maandag. Eerste Paasdag en Tweede Paasdag. Dagen die bijzonder klinken voor het meerendeel van de samenleving, maar dat diep van binnen niet zijn. Dagen waarop mensen vrij krijgen van het werk, gekleurde eieren verstoppen in huis en tuin, massaal gaan eten met familie en gezellig met het gezin naar pretparken en meubelboulevards gaan. Een zondag waarop men ’s avonds tot extra laat aan de alcohol zit, omdat men de volgende dag tóch vrij is. Een maandag waarop men uitslaapt, een paasmarkt bezoekt in de binnenstad en van tien uur ’s ochtends tot vroeg in de avond het bier naar binnen werkt in een tempo alsof het het laatste glas eucharistisch bloed betreft tijdens een laatste avondmaal.  Lees de rest van dit onderwerp »

Jan Kobus. Een naam die u moet onthouden, een persoon die u moet onthouden. Den Haag jaren `30 is de tijd waarin hij werd opgevoed tot de man die hij nu is. Een held, een man met liefde voor zijn buurt en zijn medemens. Een held verdwaalt in een tijd waar hij zelfs met veel hooi op zijn vork helaas geen stenen kan verschuiven in de hedendaagse samenleving. Hij kan echter het voorbeeld geven, doen wat hij hoort te doen en op de manier waarop hij is opgevoed. Grote stenen zijn te zwaar voor een man met de leeftijd en de positie van Jan. Jan kan enkel een kleine steen optillen en neerleggen op de plek waar hij hoort te liggen; hij geeft het voorbeeld, maar de samenleving luistert niet. Lees de rest van dit onderwerp »

Het gaat onze blonde Geert de laatste tijd niet zo goed af om vriendjes te maken in politiek Nederland. Eerder liet premier Balkenende zich al negatief uit over Geert en zijn PVV. Met zijn duizenden vriendjes op Hyves trok hij zich hier niets van aan, maar nu zegt kale Jan van de SP dat Geert levensgevaarlijk is. De schoft!Jan Marijnissen liet zich tijdens een partijraad zeer negatief uit over Geert Wilders. Dit alles terwijl Jan niet eens hyves heeft! Hoe kun je nu serieus genomen willen worden in de hedendaagse politiek als je niet honderden of duizenden onbekende Hyves-vriendjes hebt? Lees de rest van dit onderwerp »