Gezocht: Kerstgevoel

Dinsdag 23 december, rond de klok van 21:00 uur; aan de kerstbomen en grijze baarden te zien is het bijna Kerst. Eigenlijk is het al een tijd bijna Kerst, maar als een opkomende puist was het nog even wachten tot de kindervrienden van begin december er tussenuit knepen. Toch, zo’n twee dagen voor Kerst, is de kerstvlam nog uit. Hij brandt niet meer sinds het niet meer sneeuwt, de vijvers niet meer glad bevroren zijn en ik geen kinderkleding meer draag. Ik geloof niet meer dat ik het enige ben dat Mariah Carey voor Kerst wil en heb geen kerstvakantie meer. Ik ben beide kerstdagen dan wel vrij van mijn werk, maar dat zijn verplichte vrije dagen die van je vakantiedagen afgaan, en zo kan Jezus het vroeger nooit bedoeld hebben. Daar moeten wij toch nog eens over (s)preken.

Om een gedeelte van mijn kerstgevoel, ijs, sneeuw en warmte in de kou, terug te vinden, vertrek ik in april voor een tijd naar IJsland. Ik zal er met de volgende Kerst waarschijnlijk niet meer zitten, familie en vrienden heb ik daar niet, maar ik ga dan uiteraard ook niet écht voor mijn kerstgevoel. Het klonk wel leuk. Ik vertrek naar IJsland om rond te reizen, een tijd alleen te zijn en om mijn hoofd leeg te laten vriezen. Konden gedachten en gevoelens eigenlijk maar echt bevriezen, dan kon je ze vast houden, van dichterbij bekijken en zien wat je nu werkelijk denkt en voelt. Dan kon je er een sneeuwbal van maken en deze weggooien, ze langzaam weer laten ontdooien of er een geordende iglo van bouwen. Gedachten naar wens kon je op het eind weer laten ontdooien en mee terugnemen naar Nederland.

Eigenlijk ga ik in IJsland dus op zoek naar iets, maar weet ik niet wat ik wil vinden. Dat doet mij denken aan Bassie, Adriaan en de geheimzinnige opdrachtgever. Die geheimzinnige man, waarvan ik helaas nog steeds niet weet wie het is, heeft de vrienden nooit naar IJsland gestuurd, dus ga ik maar. Was ik eigenlijk maar écht een televisiefiguur, of nog liever een stripfiguur. Dan kon ik in een wolkje boven mijn hoofd zien waar ik nu precies aan denk, waar anderen aan denken, rap doorbladeren naar de laatste bladzijde waar we nog lang en gelukkig leven en de moeilijke wegen op de tussenliggende pagina’s uit het boek scheuren. Die kan ik dan mooi weer gebruiken om een vuur van te maken, daarmee mijn bevroren gedachten weer te laten smelten en met Kerst een kaarsje voor Jezus en mijn opa’s te branden.

Ik hoef geen goed kerstgevoel meer, een ticket naar IJsland, een stripboek en een leuk gedicht zijn genoeg.